Делови од светиот крст, на кој бил распнат Исус Христос, сведочат за христијанската љубов во Македонија
Се смета за најсветиот знак и симбол на нашата вера, за најверниот пријател на секој православен христијанин, од моментот кога ќе се роди, па до нашата смрт. Со него се прават сите свети тајни како крштавање, миропомазание, евхаристија, со неговиот знак се прават сите свештени благослови, а верниците го прегрнуваат, бакнуваат, го стават на своите гради, насекаде околу себе, за да ја искажат својата љубов кон најсветиот симбол, кој е главно обележје на христијанските цркви. Вакво е доживувањето на чесниот крст, главното обележје на христијанските цркви насекаде во светот. Така е повеќе од два милениуми, откако на него се случило распнувањето на Синот Божји, Исус Христос, и неговото починување во најстрашните маки за да уследи потоа и неговото воскреснување. Со тоа се означи и победата на животот над смртта, се докажа вистинитоста на христијанската вера, се воспостави традиција на празнувањето на Велигден, која уште ја одржуваме.
Споменот на настанот на ридот Голгота кај Ерусалим се пренесува од колено на колено меѓу христијанските верници. Во тоа, важна улога има и чувањето на сите артефакти врзани за него. А еден од најважните е и чесниот крст, на кој беше распнат Исус Христос, со рацете и нозете прободени со челични шајки, со трнов венец на главата, претходно камшикуван до бесвест. Приказната со откривањето и зачувувањето на крстот, на неговите делови, започнува и се врзува за света Елена, мајката на царот Константин Први, кој прв ја признал христијанската вера. Таа, околу 326 година, тргнала да ги бара останките на Исус Христос, при што успеала да го открие местото каде што бил распнат на ридот, и во чија близина ги открила и трите крста на кои биле распнати Исус Христос и двајцата крадци – Димас и Гестас. Потоа, преку чинот на оздравувањето на некои лица, брзо се установило на кој е крстот на кој Исус Христос го завршил својот земски живот. Оттогаш, започнало и чувањето на чесниот крст, но и негово распарчување и носење на делови во разни христијански светилишта кои се формираа ширум светот.
Хаџи Наке не жалел пари само за да го откупи историското сведоштво
За да се има дел од чесниот крст, покажува историјата, беше потребна голема христијанска љубов, но и големи парични средства што некој требаше да ги даде. Македонија имаше такви луѓе и токму благодарение на нив, како земја, можеме да се гордееме дека сме меѓу десетина земји во светот која има честички од чесниот крст. Тие сега се наоѓаат во две големи светилишта – Бигорскиот манастир посветен на свети Јован Крстител и манастирот „Свети Георгиј“ во Рајчица, Дебарско. Постои и приказна дека третата честичка е во кичевскиот манастир посветен на света Богородица – Пречиста, и дека е вградена во неговите темели, но таа не се смета за многу веродостојна. Но, двете светилишта – Бигорскиот и манастирот во Рајчица – грижливо ги чуваат приказните за доаѓањето на честичките во нивните ризници. Архимадритот Доситеј ни објаснува дека тие се добиени како израз на големата љубов на нашиот народ кон христијанството.
Целиот текст на Вечер.прес.мк
