Дали Руската православна црква е религиозна институција или хибридна технологија на Кремљ за општествено-политичка контрола и управување? На оваа тема зборува пред подкастот VILNYS познатиот украински историчар Сергиј Шумило.
Основните теми и прашања во разговорот:
- Историските корени на замената: Како чекистите почнуваат да ја изградат „антицрквата“ уште во 1927 година и како проектот на Сталин од 1943 година ја консолидира оваа структура.
- „РПЦ–МП“ како инструмент на државата: Зошто Московската патријаршија се претвора во „идеолошки оддел“ на Кремљ и негов пропаганден гласноговорник.
- Помеѓу агресорот и жртвата: Може ли Црквата да зачува неутралитет за време на војна и зошто позицијата „да го чекаме победникот“ претставува искривување на христијанската мисија.
- Анатомијата на „Рускиот свет“: Детално објаснување на хибридната идеологија, која ги спојува сталинизмот, фашизмот и концепцијата за „православен џихад“.
- Капанот на свеста: Зошто за верниците е толку тешко да ја препознаат замената и да ја напуштат системата која се претставува како „Мајка Црква“.
- Природата на организацијата: Дали сегашната состојба на Руската православна црква е привремено искривување или конечна замена на мистичното Тело Христово со „канцеларија во раса“.
- Слобода за Литванија: Што значи создавањето на егзархија на Вселенската патријаршија за прочистување на црковниот живот од советското наследство?
Сергиј Шумило е доктор по теологија, кандидат на историските науки, виш научен соработник на Вилнускиот универзитет, истражувач во Институтот за историја на Украина при Националната академија на науките на Украина и директор на Меѓународниот институт за атонското наследство. Автор и соработник во hristianstvo.bg, каде што одржува своја авторска колумна.
Видеото е на руски јазик, со автоматски превод може да се следи и на македонски јазик.
/hristianstvo.bg
Тврдењата дека Руската Православна Црква од советско време до денес им подметнува лажни Свети Тајни на Нејзините верници и дека денешниот Московски Патријарх е еден од главните креатори на таа ситуација при Нејзината обнова во текот на бурната историја во болшевичкиот и советскиот период воопшто, е наполно идентично со некогашните тврдења на противниците на признавањето на автокефалноста на Македонската Православна Црква – Охридска Архиепископија.
Со други зборови, Сергеј Шумило, едно весело човече со румени обравчиња кое за состојбите што ги смета за длабоки црковни трагедии кои се’ уште траат не се разликува многу од Жан Пол Сартр, чии томови егзистенцијализам со тон на човек пред самоубиство немаат никаква врска со неговата супер кариера, долга романса и занимлив живот во светска благосостојба.
Такви луѓе дури и ѓаволот ќе го изненадат со неверојатната смелост да Ја исмеат и Живата Црква и Нејзините напори да создаде услови за православен христијански живот во сите општествени услови, без оглед на искушенијата и прогонствата.