Митрополитот Петар денеска полни 80 години од животот. Роден во селото Богомила, на 29 мај 1946 година.
Основното образование го завршил во родното место, а потоа се запишал на Богословија во 1966 година во Призрен.
Во 1970 година дипломира на Богословскиот факултет во Белград.
Од 1 септември 1970 г. поставен е за професор во Македонската Православна Богословија во Драчево, Скопје. По професорската дејност во Богословијата, од јануари 1972 г. до септември 1976 г., е првиот секретар на Полошко-кумановската епархија, истовремено вршејќи ја и сметководствената, благајничката и референтската функција.
Во 1972 година, на 6 февруари, примил ѓаконски чин, а во 1976 г. произведен е во чин – протоѓакон. Истата година, во месец Август, прима и свештенички чин.
Од септември 1976 г. е парохиски свештеник и благајник во Соборниот Архиепископски храм “Св Димитриј” во Скопје, од каде, во јануари 1978 г., на барање на Ректорот на Богословијата и на Блаженоупокоениот Архиепископ Доситеј, повторно е поставен за професор во Богословијата.
По смртта на сопругата, на 19 јуни 1979 г. е замонашен од Архиепископот Доситеј во придворскиот резиденцијален манастир “Св. Ѓорѓи” во Криви Дол – Скопје.
На 04.04. 1981 година, по предлог на Архиепископот Доситеј, избран е за втор Митрополит на Преспанско-битолската епархија. На прв ден Духовден (14.06.1981 г.), во Соборниот храм “Св. Димитриј” во Скопје, хиротонисан, а наредниот ден, на 15.06 востоличен е во Соборниот храм на Преспанско-битолската епархија “Св. Вмч. Димитриј” во Битола.
Од септември 1981 г. е поставен да администрира со црковните општини во Шведска. Во 1982 година ги довршува последипломски студии во Рим и ја одбранува магистерската теза на тема “Теологијата на Св. Климент Охридски во неговите напишани дела”.
Во 1995 е поставен за Администратор на Австралиско-новозеландската епахија.
Нека му се многу години плоден подвиг во одлично здравје и во полната мера на растот Христов! Најневеројатната вечерна богослужба за која паметам ја има отслужено дедо Петар, во Велјушкиот манастир, доцната пролет 1997 г. Во еден миг не’ пренесе во некое друго време, на некое друго место, небаре во некоја епизода од романите на руските класици. Пееше многу вдахновено, неговиот црковно-словенски е неверојатно моќен. И бидејќи не беше некое долго архиерејско богослужење со други свештенослужители, можев да го доживеам дедо Петар каков што е, за дваесетина-триесет минути. Колку импозантна биографија има (ако се земе предвид времето на комунизмот особено) дознав пред неколу дена. Знаете, житието не го сочинуваат толку овие неодминливи сувопарни податоци, па ни јавните настапи каде човек помалку или повеќе ги изнесува своите ставови за некои прашања (дедо Петар секако повеќе отколку помалку и јас на тоа апсолутно му честитам, знаејќи колку е ретка и драгоцена и искреноста и простодушноста и кој денес единствено може да биде украсен со нив). Очекувам еден не толку далечен ден да прочитам еден убав македонски Старечник со моменти од житијата на нашите Отци. Ние малку знаеме за подвижничкиот аспект од архиереите, игумените, монасите од 20 век на пр., се надевам дека со малку усрдност и вештина, занимливости од нивните житија можат да дадат еден прекрасен зборник. Уште еднаш, честитки за Митрополитот Петар!