Последните неколку години во црковните кругови на МПЦ-ОА името на Николај Велимировиќ добива се позначајно место. Негови книги се преведуваат и продаваат низ храмовите, се возвелилуваат неговите дела, се цитираат неговите беседи. Постепено, но сигурно во Македонската црква се гради култ на една од најконтрверзните личности во поновата српска црковна историја.
Првиот епископ на Охрид, откако епархиите од Македонија влегуваат во состав на СПЦ, стана светител на истиот Собор на СПЦ, на кој таа ја создаде и паралелната црква во Македонија во 2003 година.
Владика во Македонија е од 1920 до 1936 година. Токму во Македонија и ќе до добие одликувањето од Хитлер за реставрација на германските гробишта во Битола од Првата Светска Војна. Неговото доаѓање во Охрид и Битола не е случајно, туку дел од клучната српска државно-црковна стратегија за јакнење на српскиот идентитет во новите територии.
Контроврзниот Велимировиќ официјално умрел од срцев удар. Сведоци велат: бела пена на устата. Црквата го слави како „Златоуст“, а неговите критичари цитираат зборови напишани на тоалетна хартија во логорот Дахау.
Во продолжение еден од последните документраци. Погледнете.
Сте задоцниле многу. Прологот на Николај Велимировиќ е вековна лектира на православните христијани на Балканот. Ничиј култ во Православието не може да се гради вештачки. И сите епископи во светот здружно да го туркаат, нема да успее. Христијанството е наука и искуство на срцето. Срцето не можеш да го научиш, не на тој начин: тоа или нешто прифаќа или одбива. Или нешто го допира (плитко, длабоко) или останува глуво.
Во многу погрешни води пливате.
Светиот владика Николај не е само српски, туку сеправославен и е гордост и дика и на српската и на македонската црква. Контроверзен е само за оние кои не знаат ништо за црквата.