Српската православна црква, која со години прифаќаше да биде продолжена рака на политиката, денес стои пред сопственото огледало. Наместо духовен потпор, таа стана симбол на сојузот меѓу олтарот и власта.
Пишува: Бојан Јовановиќ
Со децении политиката на „крв и тло“, спакувана во мантијата на светосавието и националната митологија, го труеше просторот на Балканот. Зад големите зборови за нацијата, верата и историската судбина остануваа гробови, егзодус на народи, разрушена економија и општество во кое криминалот, корупцијата и стравот станаа секојдневие.
Додека обичните луѓе ги губеа животите, домовите и иднината, тесен круг политички и црковни моќници го претвораше патриотизмот во приватен бизнис. Србија од војните излезе осиромашена, морално исцрпена и длабоко поделена. Стотици илјади луѓе ја напуштија земјата барајќи спас од безнадежноста, додека институциите потонаа под товарот на беззаконието, мафијашките пресметки и корупцијата што ја разјадува државата одвнатре.
А сега доаѓа јуни 2026 година.
Месец што би можел да означи момент кога ќе се урне конструкцијата изградена врз страв, манипулација и мит. Балканот влегува во период во кој повеќе нема да биде доволно да се мавта со знамиња и да се повикува на „свети“ наративи додека народот тоне во сиромаштија и очај. Доаѓа време кога парите повеќе нема да можат да купат молк, а силата со која со децении го одржуваа привидот на моќ ќе почне да исчезнува како чад.
Распадот на политиката на крв и тло нема да запре само во Србија. Бранот на соочување ќе го зафати целиот регион — Хрватска, Црна Гора, Босна и Херцеговина и сите простори каде што со децении се одржуваа крвавите синџири на омраза, историски манипулации и политичко-верски фанатизам. Генерации беа воспитувани да живеат во страв едни од други, додека елитите од сите страни ги хранеа конфликтите за да ги зачуваат сопствените привилегии.
Српската православна црква, која со години прифаќаше да биде продолжена рака на политиката, денес стои пред сопственото огледало. Наместо духовен потпор, таа стана симбол на сојузот меѓу олтарот и власта. Наместо покајание — молк. Наместо вистина — мит. Но историјата немилосрдно доаѓа по своите долгови.
Јуни 2026 би можел да стане точката кога маските ќе паднат, кога народот ќе престане да верува во внимателно градените илузии и кога ќе се покаже колку е кревка моќта на оние што мислеа дека се недопирливи.
Зашто секој систем заснован на страв има ист крај — се распаѓа во моментот кога луѓето ќе престанат да се плашат.
