Коментирајќи ја пресудата против патријархот Порфириј, поглаварот на Српската православна црква, теологот Вукашин Милиќевиќ изјави дека јавноста не е свесна оти мобингот се случува во речиси сите епархии, а дека не постои институција која би се занимавала со тоа што одделни епископи му го прават на своето свештенство.
Теологот Вукашин Милиќевиќ вели дека вакви случаи порано немало затоа што Србија нема вистинска правна држава.
„Верувам дека јавноста веќе е добро запознаена со овој случај, бидејќи свештеникот Жељко Лубарда јавно говореше за него и покрена постапка пред Судот за работни и социјални спорови. Накратко, знаеме дека станува збор за мобинг. Она што пошироката јавност не го знае е дека слични работи се случуваат речиси секојдневно и во други епархии на Српската православна црква“, тврди Милиќевиќ.
Од конкретниот свештеник, вели Милиќевиќ, било побарано лажно да сведочи, а тој потсетува дека една од Десетте Божји заповеди гласи: „Не сведочи лажно“.
„Меѓутоа, ако знаеме како функционираат работите во рамките на Српската православна црква, за жал, ова е нешто сосема очекувано. Видовме дека секогаш кога постои опасност некаков скандал од црковните редови да излезе во јавност, одговорот е секогаш заговор на молкот и замолчување на сите оние кои би можеле да придонесат случајот да биде расветлен. Тоа го видовме во безброј случаи, дури и поскандалозни од овој, почнувајќи од случајот со Пахомиј па натаму“, изјави тој, додавајќи дека не гледа начин да дојде до промени ако не се промени политичкиот контекст во земјата.
За претседателот на државата, луѓето кои ѝ ја скршиле вилицата на една девојка се „јунаци“, а воените злосторници се „херои“, па затоа, според него, не треба да зачудува што „еден насилник за него ќе биде маченик“.
Милиќевиќ смета дека режимот и Црквата повторно ќе се обидат да се одбранат со негирање и со обид да ја протолкуваат оваа пресуда и да ја претстават како некаква завера.
„Тоа го гледаме и во изјавата на претседателот на Републиката, како и во соопштението на Синодот. Со своето соопштение тие се обидоа некако да ја преземат контролата врз приказната. Сепак, мислам дека тој обид беше прилично неуспешен, освен ако не земеме предвид кому всушност му се обраќа оваа режимско-црковна медиумска машинерија“, рече Милиќевиќ.
Според него, таа им се обраќа на луѓето кои најлесно можат да бидат искористени.
„Тоа се луѓе кои, од многу причини, се најголемите жртви на овој режим. Луѓе кои живеат во социјална безизлезност и се целосно обесхрабрени. Парадоксално, токму тие на прв поглед го претставуваат најцврстото јадро на овој режим“, рече тој.
Во авторитарен систем, додава Милиќевиќ, многу лесно е Црквата да се поистовети со патријархот.
„Меѓутоа, видовме дека луѓето овде сепак ги разликуваат тие работи. Тоа го прават и активните, практикувачки верници. Но, ова е важно и за оние кои не се такви, бидејќи станува збор за дел од еден поширок проблем“, истакна тој.
Милиќевиќ анализираше и како медиумската машинерија работела на тоа во прв план да ја истакне личноста на патријархот Порфириј, но и зошто голем дел од свештенството молчи за мобингот.
/N1.rs
