Во отворено интервју за истакнатиот албански новинар Фердинаро Самарџи, Албанскиот архиепископ Јован говори за својата одлука да го прифати свештеничкиот пат и да се врати во татковината во време на длабока неизвесност за земјата и за Албанската православна црква.
Архиепископот Јован објаснува дека иако имал можност да остане во Соединетите Американски Држави, каде што ги завршил своите богословски студии, уште тогаш цврсто одлучил да се врати во Албанија, веднаш по обновувањето на Православната црква. Таа одлука ја донел и покрај противењето на неговите родители, имајќи предвид дека почетокот на 1990-тите години бил период на нестабилност и непредвидливост.
„Немав причина да останам во Америка кога на мојата земја ѝ бев потребен. Она што Америка можеше да ми го понуди не беше она што го посакував. Не сакав богатство ниту удобност. Причината поради која сакав да станам јеромонах беше токму служењето на Бога“, вели тој.
Како клучен момент во неговиот живот го издвојува првиот личен и искрен разговор во САД со Архиепископот Анастасиј, кој во тоа време бил митрополит на Андруса, а подоцна Архиепископ на Албанија. Таа средба, според него, била пресудна за неговиот духовен и свештенички пат.
Архиепископот Јован се потсетува дека како студент на богословска школа во Америка учествувал во проект за организирање на библиотеката „Фан Ноли“, кога Анастасиј, тогаш патријаршиски егзарх во Албанија, дошол на семинар и го поканил на средба. Кога му соопштил дека планира да се врати во Албанија по завршувањето на студиите, Анастасиј ја поздравил таа одлука. Во 1992 година, Јован поминал еден месец во Албанија и присуствувал на неговото востоличување, а во 1993 година се вратил трајно, започнувајќи како професор во Богословското училиште во Драч.
Неговиот црковен пат бил брз и исполнет со одговорности. Во 1994 година бил ракоположен за ѓакон и свештеник од Архиепископот Анастасиј. Подоцна ги продолжил студиите во САД, во 1996 година бил именуван за помошник-декан на Богословската академија во Драч, истата година го добил чинот архимандрит, во 1998 бил избран за митрополит на Корча, а во 2025 година станал наследник на покојниот Архиепископ Анастасиј.
Тој нагласува дека целиот овој пат бил обележан со силно пастирско служење, чувство на одговорност и свесност за тешкотиите, но и со решителност да се пренесе пораката за надежта и животот во Бога на современиот свет. Осврнувајќи се на годините на присилен атеизам, Архиепископот Јован истакнува дека силно го чувствувал Божјото присуство и никогаш не бил подведен кон негирање или неверување. „Често велам дека она што Бог го отвора, луѓето не можат да го затворат. Ако во душата на човекот е запалена свеќата, ако љубовта кон Бога е осветлена, патот ќе го вклучи Крстот, но и радоста на Воскресението. Патот не завршува на Крстот, туку на Воскресението. Тогаш луѓето ја разбираа тежината на ситуацијата, но радоста што ја дава животот беше поголема. Дури и кога изгледаше незамисливо дека некој може да служи Божествена литургија, Бог нè заштитуваше, бидејќи периодот беше исклучително опасен“, вели тој.
Говорејќи за покојниот Архиепископ Анастасиј, Јован нагласува дека неговата визија за силна и стабилна Црква во Албанија со иднина, преку упорна работа и голема пожртвуваност, од сон се претворила во реалност. Според него, не станувало збор само за изградба на објекти, туку пред сè за изградба на човечките срца, во услови кога црквите биле разрушени, а можностите за образование ограничени.
Преку ова интервју, Архиепископот Јован испраќа и поширока порака: иако злото понекогаш изгледа доминантно, тоа нема да надвладее. Бог останува цврста потпора и извор на надеж и вера за човештвото.
