Вистината е дека Порфириј од највисокото тело на СПЦ, со сослужување на сивата еминенција со шифрирано име, кој се претставува како Иринеј Бачки, го направи истото она што Вучиќ го направи од државата – свое мало приватно пејачко друштво, чии членови наместо вратоврски носат мантии и возат аудија.
Пишува: Антоније Ковачевиќ (Новинар) – serbiantimes.info
Поминаа така три дена од победата на „Шарената револуција“ во Србија, а од српскиот патријарх Порфириј ниту трага ниту глас.
Го нема да се огласи, да им ја честита победата на децата кои во борбата за правда и слобода, со крвави стапала, пешачеа низ Србија надолж и напреку по неколку пати, носејќи крстови, икони и црковни знамиња на чело на колоната.
На тој пат, владиците и свештениците низ Србија им ги затвораа вратите на црквите и манастирите, одбивајќи да им обезбедат преноќиште, угледувајќи се на својот лидер, кој во Кремљ, седејќи на каучот кај Путин, ги нарече обоени (цветни) револуционери, зад кои стојат западни центри на моќ, кои сакаат да ја уништат српската култура и идентитет.
На единствениот што им пружи конак, епископот Јустин, му се одмазди така што најпрво го дискредитираше пред црковниот суд, потоа го разреши од должноста во Жичката епархија, а на крајот и го пензионираше.
Добро, ќе рече некој, не тој, туку црковниот Собор, но вистината е дека Порфириј од највисокото тело на СПЦ, со сослужување на сивата еминенција со шифрирано име, кој се претставува како Иринеј Бачки, го направи истото она што Вучиќ го направи од државата – свое мало приватно пејачко друштво, чии членови наместо вратоврски носат мантии и возат аудија.
Со своето дејствување, двосмислената и релативизирачка реторика, а уште повеќе со своето недејствување, ѝ се згади Црквата на поголемиот дел од Србија, на кој не му се допадна тоа што духовниот татко на еден народ дозволува поединечни владици нивните деца да ги нарекуваат усташи, странски платеници, и со молчење, кое во неговиот случај звучеше како одобрување и аминување, да го испрати уништувањето на српската младост и иднина по улиците, плоштадите и во затворските ќелии.
А беше доволно само еден негов збор за на полицаецот да му застане коска во грлото, да му затрепери раката додека го крева пендрекот врз петнаесетгодишен средношколец кој беспомошно лежи на бетонот.
Беше доволен само еден негов гест за ситуацијата да се промени, да се смири, да не се пролева крв и да не се кршат вилици и поместуваат бубрези. Како кога некогаш блаженоупокоениот патријарх Павле ги поведе светосавските литија низ полицискиот кордон во Коларчевата улица.
„КРАСНАЈА РЕВОЛУЦИЈА“: Патријархот пред Путин ги претстави српските деца како странски платеници
Но од Порфириј не видовме ниту збор ниту дело. Само молчење… и таа цинична насмевка.
Неговиот учинок како чувар на тронот на Свети Сава е, благо речено – катастрофален. Во изминатите десет години Порфириј истерал од Црквата повеќе луѓе отколку што Турците исламизирале за пет века.
Ја претвори Црквата во ќаци-претпријатие, кое со криминалниот режим прави зделки, гради станови и го урива образовниот систем на земјата, создавајќи паралелен универзитет во екот на најголемиот студентски бунт и бунтот на нивните професори, не само во Србија, туку и во целиот свет.
Сега, кога тие и таквите студенти и професори извојуваа величествена победа, Порфириј Периќ повеќе не може да биде патријарх на народот, чиј мнозински дел го смета за недостоен за таа титула.
Знам, ќе рече некој: Патријархот не го избира народот, Црквата не е држава, таа има свои канони и правила, функцијата патријарх не подлежи на смена итн.
Јас и не мислам дека некој треба да го смени.
Треба самиот да си замине, ако му е грижа за Црквата и православието, како што често истакнува. Да се повлече, да се пензионира, да си најде убава ќелија во некој манастир, каде што често ќе се исповедува.
Истовремено, со тој чин би ги демантирал злите гласини кои велат дека световниот живот му е многу помил од духовниот, како и дека монашкиот типик никогаш не му бил драг.
За сите би било подобро, па и за него, да го паметиме како монах и покајник, отколку како патријарх кому народот му го вртеше грбот на улица.
