Епископот Арсениј ќе дојде, времето ќе помине и веројатно сè едно време ќе изгледа мирно. Црковниот живот ќе продолжи, ќе се служат Литургии, ќе се отвораат и затвораат царските двери, ќе се зборува за поредокот, каноните, екуменизмот и антиекуменизмот. Но останува едно прашање од кое не можеме да побегнеме: Каде бевме кога нашиот ближен беше неправедно прогонуван?
Пишува: Мирослав Вујаниќ (Фејсбук статус)
Во тишина и осаменост, испратен од неколку свештеници и најблиските пријатели, од Жичката епархија замина нејзиниот архијереј, епископот Јустин.
Својот подвиг и живот во Христа ќе ги продолжи во манастирот Бошњане кај Крушевац.
Не е лесно да се гледа како еден архијереј, по сè што направил за својата епархија и народот, го напушта местото во кое се вложил себеси, својот труд, својата вера и својата љубов.
Уште потешко е кога тоа се случува во тишина.
Без големо испраќање. Без зборови. Без објаснување. Како да заминува некој кој не ни бил близок.
А ни беше близок.
Затоа ова не е само приказна за заминувањето на еден епископ.
Ова е приказна за нас.
За нашата вера, нашето молчење и нашата подготвеност да застанеме покрај човекот тогаш кога му е најтешко.
Епископот Арсениј ќе дојде, времето ќе помине и веројатно сè едно време ќе изгледа мирно. Црковниот живот ќе продолжи, ќе се служат Литургии, ќе се отвораат и затвораат царските двери, ќе се зборува за поредокот, каноните, екуменизмот и антиекуменизмот.
Но останува едно прашање од кое не можеме да побегнеме:
Каде бевме кога нашиот ближен беше неправедно прогонуван?
Зашто не е доволно да го знаеме поредокот ако сме ја заборавиле љубовта.
Не е доволно да зборуваме за вистината ако немаме храброст да ја браниме.
Не е доволно да бидеме ревнители во храмот ако не сме подготвени да бидеме христијани и надвор од него.
И затоа времето ќе покаже дали во овој случај ја браневме Црквата или само ја браневме својата удобност.
Зашто залудна ни е сета „вера“, молитва и одење во храм ако од тоа не произлегуваат плодови кои наједноставно можат да се искажат со евангелските зборови:
„Љуби го ближниот свој како самиот себе.“
Достоен и мил наш светосавски архијереју, Јустине Жички,
на многу и благи години!
Твојот пат продолжува таму каде што нема човечки судови, титули и положби, туку само вера, љубов и служба на Христа.
А на оние кои судеа, пресудуваа и молчеа им останува да живеат со своите одлуки и со својата совест.
Зашто луѓето можат да донесат одлука за некого.
Но Божјата одлука секогаш е последна.
Во верата и љубовта Христова!
