Во Црногорскиот манастир „Св. Козма и Дамјан“беше претставена книгата „Волци во овча кожа“. Таа е посветена на Руската православна црква како закана за безбедноста и демократијата во Европа. На нејзината промоција во Бугарија присуствуваа и авторите на истражувањето, Михол О’Херли и Оксана Шадрина.
Промоцијата на книгата е организирана по иницијатива на веб-страницата hristianstvo.bg и Црногорскиот манастир.
„Во присуство на авторите имаме можност да разговараме за историската деволуција на Руската православна црква – од заедница на верници до обичен трговец со политичка моќ, како инструмент во рацете на државното разузнавање“, истакна домаќинот, архимандритот Никанор.
„Како резултат на овие трансформации, Московската патријаршија се наметнува како најзначајниот синдикат што врши општествено влијание низ цела Европа – но не во служба на Евангелието, туку на стремежите на Владимир Путин да го воспостави „Рускиот свет“ (Рускиј мир). Европската безбедност и демократија се нивна цел, а зачувувањето и ширењето на традиционалното православие стануваат жртва“, посочи Михол О’Херли.
Враќањето на Православната црква на Украина во нејзиниот историски дом – под јурисдикција на Вселенската патријаршија – е претворено во casus belli (повод за војна) од страна на Московската патријаршија и нејзините следбеници.
Автокефалноста на Помесната православна црква на Украина, доделена од Константинопол, не е причина за расколот во православието. Русија го занемарува фактот дека Борис Годунов и архиепископот Јов го намамиле Вселенскиот патријарх Јеремија во Москва и го држеле во заробеништво сè додека не ѝ доделил патријаршиски статус на Москва во 1589 година.
Тврдењето на претседателот Владимир Путин дека Украина не е вистинска држава ги игнорира историските факти. Историјата и лажните тврдења се користат во Европа и од Кремљ и од Московската патријаршија во обид да го зачуваат својот сузеренитет над Украина.
Тоа е дел од „руската стратегија“, која функционира на ист начин во Молдавија, Грузија и Украина, а чии темели денес се поставуваат и на Балканот и во балтичките земји.
За таа цел Московската патријаршија се користи за шпионажа и разузнавачка дејност против Европа. Од Бугарија до Финска, низ цела Европа, сè поголем број свештени лица на Руската православна црква се основано обвинети, а некои и протерани, поради нивната улога во поткопувањето на европската безбедност и користењето на Црквата за создавање „блиско странство“, за отфрлање на „сатанскиот Запад“ и за оспорување на општествената кохезија во Европа.
Проектирајќи го концептот „Руски свет“ (Рускиј мир), Руската православна црква е решена да го потисне Константинопол како центар на православието. За таа цел таа се повикува на средновековни монаси, мистици и современи медиумски манипулатори, настојувајќи повторно да ја позиционира Москва како центар на светското православно христијанство.
Користејќи ја евангелизацијата како оружје, патријархот Кирил интервенираше во јурисдикцијата на древната Александриска патријаршија, создавајќи паралелни црковни структури и епископи за да го казни Александрискиот патријарх поради признавањето на автокефалноста на Украинската православна црква.
Не е изненадувачки што постојат бројни докази за Африканци кои биле регрутирани да посетуваат богословија или да најдат работа во Русија, за потоа да бидат принудени да се борат на фронтот во Украина. Оваа злоупотреба е толку распространета што Кенија беше принудена да ја прекине оваа практика преку официјални дипломатски договори.
Руската православна црква го обезличила ликот Христов, вграден во Црквата, ставајќи се целосно во служба на Кремљ.
Геополитичкото позиционирање на Москва носи безброј опасности. Низ цела Европа и Западот, Московската патријаршија има дрскост да се жали на верски прогон, иако дала благослов за уништувањето на најмалку 742 храмови, цркви, синагоги и џамии во Украина.
Московската патријаршија соработува со Кремљ во забраната на Украинската гркокатоличка црква и значително ја ограничува верската слобода на другите верски заедници во Русија и на привремено окупираните територии, додека истовремено инсистира да остане во раководството на Светскиот совет на црквите.
Нехристијанските и неправославните прогласувања на „света војна“ и претставувањето на војниците како „маченици за верата“ кои загинуваат во борбите во Украина се спротивни на православието и на христијанството.
Од сето ова произлегува неизбежниот заклучок: Руската православна црква претставува моќна и штетна закана за европското зближување, безбедноста и демократијата на Стариот Континент.
Со реализирањето на оваа просветителска иницијатива, Црногорскиот манастир докажа дека останал една од последните слободни територии за верата и Христовата љубов во Бугарија.
Кој е авторот
Михол О’Херли, доктор по право, е ирско-американски академик, автор, истражувач, поранешен дипломат и медиумски експерт. Тој е специјализиран за прашања поврзани со одбраната и безбедноста, решавањето на меѓународни конфликти и медијацијата.
Михол е акредитиран при Економскиот и социјалниот совет на Обединетите нации и е полноправен член на Кралскиот институт за меѓународни односи – Чатам Хаус.
Тој е архонт-номофилакс на Вселенската патријаршија, назначен од Неговата Сесветост Вартоломеј I, архиепископ на Константинопол, Нов Рим и Вселенски патријарх.
Михол често настапува како експерт-аналитичар за одбрана и безбедност на телевизиски мрежи, меѓу кои CNN, водечката турска телевизија TRT World, Al-Qahera Network News, Al Jazeera, канадските CTV и CBC, BBC и украинската UATV. Неговите анализи за дипломатијата биле објавувани и на египетскиот информативен канал Al-Qahera, Al-Ghad News, ирачката телевизија Al-Ahad, во European Diplomat, како и во други медиуми и списанија.
Михол е член на Американскиот прекуокеански прес-клуб (Overseas Press Club of America), Асоцијацијата на странскиот печат и е акредитиран новинар при Светата столица.
Неговите трудови се објавувани во водечки меѓународни изданија. Во своите претходни публикации ги истражувал допирните точки меѓу верата и општеството, особено искуството на ирско-американските иселеници во Њујорк, христијанската филантропија и управувањето со црковните добра, етиката на Маасер и Цедака во јудаизмот, како и меѓуетничката и верската политика во доцната Византиска Империја.
Тој е автор на бестселерот „Страсниот настојник: Обновување на христијанското управување од секуларното собирање средства“.
/faktor.bg
