Нова книга со наслов „Волци во овча кожа: заканата на Руската православна црква за европската безбедност и демократија“ предизвикува внимание во јавноста со својата анализа за улогата на Руската православна црква (РПЦ) во современиот геополитички контекст.
Во интервју за украинскиот медиум „Кијив пост“, коавторите Мишел О’Хурли и Оксана Шадрина изнесуваат став дека Московската патријаршија, според нивното истражување, делува не само како религиозна институција, туку и како инструмент на државно влијание.
Авторите тврдат дека во рамките на руската држава, Црквата функционира во тесна врска со политичките структури, при што верската припадност се претставува како неразделна од лојалноста кон државата. Според нив, традиционалниот модел на соработка меѓу Црквата и државата е заменет со поинтензивна интеграција на Црквата во политичките и културните стратегии на Москва.
Во книгата се посочуваат и безбедносни аспекти, при што се наведуваат примери за наводни активности поврзани со ширење пропаганда, влијание врз јавни процеси и користење на црковни структури за геополитички цели. Дел од овие тврдења се однесуваат и на настани во европски земји, вклучително и активности во верски заедници и имотни инвестиции во чувствителни области.
Авторите се осврнуваат и на односите меѓу Руската православна црква и Вселенската патријаршија, наведувајќи дека актуелните тензии се дел од пошироките процеси во православниот свет. Тие истакнуваат дека реториката за „верски прогон“ во одредени случаи се користи во политички контекст, особено во однос на состојбите во Украина.
Во однос на Украинската православна црква поврзана со Москва, авторите изразуваат сомнеж дека постои реално дистанцирање од Московската патријаршија, укажувајќи на канонски и институционални врски кои, според нив, сè уште се активни.
Книгата отвора и поширока дебата за тоа како европските држави треба да го балансираат принципот на верска слобода со безбедносните предизвици. Авторите предлагаат поголема внимателност во однос на активностите на верските организации, особено кога тие, според нив, можат да имаат политичко или безбедносно влијание.
Во заклучок, се потенцира дека прашањето за улогата на религиозните институции во современите конфликти бара внимателен и избалансиран пристап, со почит кон верските слободи, но и со јасна свест за можните злоупотреби.
