На хартија – различни празници. Во реалноста – исто сценарио. Скара. Алкохол. Музика. Уште еден „продолжен викенд“.
Тука не е проблемот во Први Мај. Проблемот е во нас.
Први Мај има своја историја – од Haymarket Affair до Russian Revolution – но денес таа тежина одамна е избледена. Остана само празна форма што механички ја повторуваме.
Но вистинската трагедија не е тука. Трагедијата е што и Велигден – централниот настан на Верата, победата над смртта, надежта на човекот – го сведуваме на истото ниво. На истата маса. На истиот облик.
Кога празници со сосема различна суштина почнуваат да се слават исто, тоа не е „модернизација“. Тоа е губење на смислата.
Православието го осветува и трудот, и одморот – но им дава место. Трудот не е бог. Одморот не е цел. Празникот не е бегство. Празникот е повик да застанеш – и да се сетиш кој си.
А ние токму тоа го заборавивме. Ги измешавме деновите, ги испразнивме симболите, ги сведовме празниците на навика. Живееме по календар, но без свест.
И најстрашното? Никому не му смета. Не му смета на човекот што го живее тоа. Не им смета на институциите што треба да го обликуваат општеството. И уште потешко – не се слуша јасен глас ни од Црквата.
Сите молчат пред оваа тивка трагедија. Трагедијата на губење на идентитетот. Зашто народ што не прави разлика меѓу Велигден и Први Мај – не губи само чувство за празник. Губи чувство за смисла.
А кога ќе се изгуби смислата, сè друго е прашање на време.
/А.Т
