Од Света Гора до Струмица – патот на митрополитот Наум повеќе од три децении е поврзан со обновата на монашкиот и духовниот живот во Струмичката епархија. На 28 август 1995 година, на празникот Успение на Пресвета Богородица, тој беше востоличен за надлежен архијереј на Струмичката епархија. Триесет и една година подоцна, Водоча и Вељуса се меѓу најзначајните монашки центри на Македонската православна црква – Охридска архиепископија.
Митрополитот Наум во Струмица дојде со искуство од Света Гора, каде што од 1987 година го градеше својот монашки подвиг во манастирот Григоријат, под духовното раководство на архимандритот Георгиј Капсанис. Таму во 1991 година беше замонашен во Голема схима, а атонското искуство подоцна силно ќе го обележи неговото архиерејско служење. Во 1993 година е ракоположен за јероѓакон во Грција, а во август 1995 година, непосредно пред враќањето во Македонија, е ракоположен за јеромонах во Романија.
Еден ден пред востоличувањето, на 27 август 1995 година, во Соборниот храм во Скопје беше хиротонисан за епископ од тогашниот архиепископ Охридски и Македонски г.г. Михаил.
Искуството стекнато на Света Гора подоцна ќе има силно влијание врз неговото дејствување во Струмичката епархија.
Еден од најзначајните белези на неговото триесетгодишно архиерејско служење е обновата на монашкиот живот.
Како монах кој непосредно ја поминал атонската духовна школа, митрополитот Наум одигра значајна улога во возобновувањето на монаштвото во Струмичката епархија. Под негово раководство повторно заживуваат монашките заедници во повеќе манастири, меѓу кои особено се издвојуваат манастирот „Св. Леонтиј“ во Водоча и манастирот „Пресвета Богородица Елеуса“ во Вељуса.
Со обновата на монашкиот живот, овие манастири постепено прераснаа не само во места за молитва, туку и во духовни и културни центри.
Машкото монаштво во Водоча и женското монаштво во Вељуса станаа едни од препознатливите обележја на Струмичката епархија, а епархијата доби значајно место во современиот монашки живот на МПЦ-ОА.
Покрај монашката и архиерејската дејност, митрополитот Наум е познат и по својата богословска и научна работа, особено во областа на исихазмот, подвижништвото и духовната психологија.
Докторирал на Теолошкиот факултет „Св. Климент Охридски“ во Софија со тема поврзана со исихазмот во атонското монаштво, а работи и како универзитетски професор.
Автор е на десетици книги и научни трудови, меѓу кои се „Школа за исихазам“, „Слово од Елеуса“, „Слово од Водоча“, „Нема да ви кажам…“ и други дела посветени на аскетско-исихастичката традиција и духовниот живот.
За неговиот научен и богословски придонес, во 2018 година митрополитот Наум го доби највисокото почесно академско звање Doctor honoris causa од Великотрновскиот универзитет во Бугарија.
Триесет и една година по неговото востоличување, името на митрополитот Наум останува неразделно поврзано со Струмичката епархија, особено со обновата на нејзините манастири и монашкиот живот.
Од неговото доаѓање во Струмица во 1995 година до денес, Водоча, Вељуса и другите манастири под духовна грижа на епархијата станаа препознатливи места на православниот духовен живот, додека неговото богословско творештво остави значаен белег во современата македонска православна мисла.
