По сè што направи и изјави во обид да ги оправдаат реките крв што се пролеаја во последните години во Украина, нормално е повеќе ништо да не нè изненадува. А сепак, рускиот православен патријарх успеа уште еднаш да нè изненади.
Неговото писмо со сочувство до претседателот на Иран по повод смртта на ајатолахот Хаменеи падна во православниот свет со истата жестина со која деновиве паѓаат американските и иранските ракети врз своите цели.
„Починатиот беше човек со длабока вера, духовен и национален лидер, кој се истакнуваше со силата и стабилноста на својот карактер“, напиша православниот патријарх, молејќи се Бог да му подари „на целиот ирански народ сила и душевна издржливост за да ја надминат болката од загубата“.
Со други зборови, го моли Бог да му даде душевна сила на народот кој со децении е потиснат, за да ја преброди загубата на својот угнетувач. На „духовниот и национален лидер со длабока вера“, за да не се збуниме и да помислиме дека зборува за некој друг.
Ако баравме текст што ќе ја прикаже длабочината на кризата во Православната Црква, тешко дека ќе најдевме подобар пример. Во помалку од сто зборови, патријархот Кирил ни го докажа она што сите го шепотиме, но никој јавно не го признава: дека Православната Црква на Русија ризикува повеќе да не биде ни православна, ни црква, туку нешто сосема друго.
Верна на сè што доаѓа од Кремљ, сенката на она што некогаш беше Православната Црква на Русија повеќе нема никаков проблем да даде амин за убиствата врз цивили во Украина, нарекувајќи ја инвазијата „света“, да благословува оружје за масовно уништување, да навлегува во друга древна Црква – каква што е Патријаршијата на Александрија – за наводно да ја „спаси“ верата, и сега да тагува за загубата на еден тиранин кој е одговорен за смртта на десетици илјади луѓе, чии единствен „грев“ бил тоа што му се спротивставиле на режимот што тој го водеше речиси четири децении.
Тие што мислат дека Москва ја прекинала заедницата со Фанар, Александрија, Никозија и Атина – грешат. Прекинот што фактички се случи е со самото Православие.
Настаните што ги доживуваме во последните години може да се споредат само со периодот кога Рим постепено се оддалечуваше од останатиот христијански свет, сè до моментот кога се случи она што веќе илјада години го нарекуваме раскол. Политики скриени зад наводни прашања на верата, кои се користат како изговор за постапки што имаат врска со верата исто толку колку што денот има со ноќта.
А сепак, излетувањето од шините на Руската Црква не е најголемиот грев што денес се случува во Православната Црква. Тоа е ставот и молкот на другите православни лидери, кои или се приклонуваат кон Русија, повикувајќи се исто така на причини од верата и теологијата за да ги прикријат политичките и геостратегиските последици од своите постапки, или со молк набљудуваат како гледачи во античка трагедија, чекајќи некој друг да се појави и да го реши проблемот наместо нив.
Истите тие луѓе кои со жар им зборуваат на верниците за храброста и саможртвата на мачениците што ги жртвувале своите животи за верата, одбиваат да кажат и збор за она што се случува во нивниот сопствен дом – Православната Црква – избирајќи го лесното „оставете ме на мир“.
Не сум пророк, но математички е сигурно дека ако состојбата продолжи вака, Православната Црква уште долго нема да види светлина на крајот од тунелот во кој влезе.
Пишува: Андреас Лударос orthodoxia.info
Ако Православието се држеше на пропагандисти како овој т.н. негов аналитичар, кај ќе ни беше алот! Умот на православниот човек секојдневно се мие, ама не со пропаганди во голо равенство со оние на медиумите на корпоративниот Запад или Исток.
Имаме ние Свето Предание, го имаме зборот Христов и заповедите на љубовта, кои секому се личен критериум во расудливост според личниот опит.
Ќе беше добро г-динот Лударос да беше барем малку луд заради Христа, а не многу безумен заради својот личен конфор.