Во долгата и сложена историја на Вселенската патријаршија во Константинопол, која опфаќа повеќе од еден и пол милениум, некои имиња се појавуваат како тивки, но значајни сведоци на своето време. Едно од нив е името Македониј – име што не се појавува често, но е поврзано со двајца различни вселенски патријарси и со два драматични периоди од византиската црковна историја.
Првиот е Македониј I, кој бил патријарх на Константинопол од 496 до 511 година. Неговиот мандат се совпаднал со едно од најчувствителните прашања во раната Црква – спорот околу одлуките на Халкидонскиот собор. Во време кога царската власт отворено се обидувала да наметне компромисни или отстапнички теолошки решенија, Македониј I застанал на страната на халкидонското православие. Токму поради тоа бил симнат од патријаршискиот престол и испратен во прогонство, каде што и починал. Подоцна, Црквата го прославила како исповедник, а неговото име влегло и во црковниот календар.
Речиси еден и пол век подоцна, на чело на Вселенската патријаршија застанал и Македониј II, кој управувал со патријаршискиот престол од 619 до 628 година. Ова било време на големи воени и политички потреси за Византија, обележано со војните со Персија и со нови обиди за теолошко помирување во рамките на империјата. За разлика од својот претходник, Македониј II не оставил зад себе драматичен судир со царската власт, но неговото име сведочи за континуитетот на една веќе утврдена црковна традиција.
Името Македониј не било избрано случајно. Во византиската практика, епископите и патријарсите носеле имиња, кои речиси секогаш биле преземени од веќе почитувани светители. Пред овие двајца патријарси, Црквата веќе познавала светители со тоа име, меѓу кои и Свети Македониј Евнух, маченик од 4 век, како и Свети Македониј, епископ антиохиски, исповедник од времето на аријанските спорови. Со тоа, името Македониј било длабоко вкоренето во црковната традиција уште пред да се појави на патријаршискиот престол.
