Тинејџерското онлајн насилство на следбениците на рускиот неонацист Тесак е нова генерација криминалци, чии мрежи се производ на кремљовската сајбер-пропаганда на омраза и хибридната војна на поделби и внатрешни конфликти против Европа и демократските европски општества.
Пишуав: Доц. д-р Костадин Нушев (за hristianstvo.bg)
Злосторството од омраза на Џендем Тепе на почетокот на август, групното насилство и манифестациите на садизам што доведоа до убиство, предизвикаа оправдан јавен интерес, вознемиреност и шок кај многу набљудувачи и коментатори, родители, новинари, психолози, педагози и претставници на државните институции.
Апсењата на сторителите, истрагите за нивни претходни хулигански манифестации на насилство врз мигранти, како и податоците од судскиот предмет, откриваат една гротескна слика на садистички манифестации на групно насилство од малолетни (неонацистички) сторители со психопатски карактеристики и нов вид насилство врз жртвите – соодветно снимано и објавувано на TikTok-канали и социјални мрежи.
Нови неонацисти со своја симболика, гестови, знамиња и идентитет, кои практикуваат нов вид онлајн насилство, производ на сајбер-пропаганда, насочена против лица прогласени од нив и обвинети како „педофили“, кои заслужуваат да бидат казнети со саморазправа, а не предадени на властите! Модел на однесување по примерот на практиките на руските неонацисти, кои го имитираат познатиот гуру Тесак, кој создаде нов бран на пропаганда на омраза и поттикнување на јавно насилство преку својата кампања „Окупирај ги педофилите“.
Како реакција на шокантното убиство, органите на редот извршија апсење во Пловдив на група приврзаници на движењето „Крв и чест“, познати како скинхеди, неонацисти, националисти и фудбалски хулигани. Во текот на истрагата треба да се утврди какви се врските и зависностите меѓу овие стари прозападни неонацисти и скинхеди, со нивното радикално крило Combat 18 од крајот на XX век, и малолетните следбеници и имитатори на новиот руски радикализам со неговите неонацистички групи, наречени Format 18, специјализирани како онлајн „ловци на педофили“.
Дали постои врска – идеолошка, организациска или генеалошка – меѓу старите прозападни неонацистички и скинхед-групи од крајот на 80-тите години на XX век и денешните руски националисти, радикални неонацисти и „ловци на педофили“?
Новите неонацисти – групно насилство и сајбер-пропаганда
Што е заедничко, а што различно меѓу овие две генерации радикални и екстремистички неонацистички групи – дали се само различни генерации или имаат и различна идеологија?
Дали познатите скинхеди и фудбалски хулигани ги снимале на видео своите злосторства и ги објавувале на социјалните мрежи или се соочуваме со целосно нов феномен на онлајн радикализација на младите и адолесцентите, кој е производ на хибридната војна и сајбер-пропагандата?
Моделите на однесување на пловдивските насилници од Џендем Тепе и нивните автентични аналози се производ на крајните неонацистички и фашизоидни партиски формации и групи од кремљовската „империја на злото“ – лимоновци, дугиновци и националистите на Жириновски, кои се радикализираа по падот на комунизмот и распаѓањето на СССР и предизвикаа хаос и бандитизам во услови на гангстерската војна меѓу различни криминални кланови низ руските градови, а потоа и епидемија од агресија, насилство и недостиг на човечност во новиот онлајн бран на сајбер-пропаганда, која промовира животинско насилство врз беспомошни луѓе.
Феноменот „лов на педофили“, со објавување видеа со антихумана содржина – насилство и физичко малтретирање на жртвата, вознемирување, понижување и егзекуции на „педофили“, групно нечовечко измачување и снимање на агонијата на жртвата, не се дел од арсеналот на старите скинхед-неонацисти, кои се појавија како антикомунистичка крајнодесничарска идеологија околу хеви-метал музиката во 80-тите години на XX век.
Тие се екстремисти и националисти и се наоѓаат на списоци на радикални групи со криминални активности во многу европски држави. Тинејџерското онлајн насилство на следбениците на рускиот неонацист Тесак е нова генерација криминалци, чии мрежи се производ на кремљовската сајбер-пропаганда на омраза и хибридната војна на поделби и внатрешни конфликти против Европа и демократските европски општества.
Можно е пловдивската група околу движењето „Крв и чест“ да ја одиграла улогата на инкубатор на новата генерација неонацисти, што во генерациска смисла се гледа од профилот на приведените при претресот на нивниот клуб, каде што односот би бил како меѓу татковци и синови.
Но оваа идеолошка група „Крв и чест“ (Blood & Honour), која настанала во Велика Британија во 1987 година околу хард-рок и хеви-метал изведувачи како Ијан Стјуарт Доналдсон и групата Skrewdriver, има поинаков карактерен профил и други препознатливи обележја.
Станува збор за меѓународна неонацистичка и расистичка мрежа, првично силно поврзана со таканаречената white-power музика (RAC – Rock Against Communism), која има крајнодесничарски и националистички ставови и е насочена против мигранти и припадници на други раси.
Во Русија ова движење уште во 1995 година навлегува и влијае врз младинските субкултури и таму е создадена московска секција, откако биле воспоставени контакти меѓу руските скинхед-групи и берлинската неонацистичка секција на Blood & Honour на меѓународен white-power концерт во Будимпешта.
Руската Blood & Honour група – Combat 18, последователно станува дел од локалната неонацистичка сцена, поврзувајќи се со други локални идеолошки струи. Во 2012 година, Врховниот суд на Русија ја прогласува меѓународната организација Blood & Honour за екстремистичка и ја забранува нејзината активност во Русија.
Како настанува новата генерација на руското неонацистичко движење!?
По згаснувањето на руските неонацистички и неофашистички групи од 90-тите години на XX век и почетокот на официјализирањето на идеологијата на Дугин од страна на новата власт на Путин во Кремљ, започнува идеолошко преориентирање и организациско преструктуирање и во неонацистичките движења и групи.
Се појавуваат нови лидери и нови идеолози и пропагандисти на нови екстремистички манифестации на неонацизмот.
Таков е идеологот на „ловот на педофили“ – Максим Марцинкевич (Тесак), кој расте и се оформува во московската неонацистичка средина по 2000 година. Негов ментор е Семјон Токмаков („Бус“), а околу него се развива движењето наречено Format 18.
Изворите за руската крајнодесничарска сцена на екстремистички и радикални движења го ставаат Format 18 рамо до рамо со организации како ОБ-88 и руската Blood & Honour.
Постојат конкретни податоци за контакти меѓу руските и други неонацистички групи, вклучително и меѓу украинскиот огранок на Blood & Honour и други руски организации како Националсоцијалистичкото општество и Format 18.
Но Тесак прави нешто ново во однос на класичниот скинхед-модел на радикален активизам и класичниот Blood & Honour модел на неонацистички екстремизам, а тоа е многу важна трансформација.
Тој го претвора традиционалниот неонацистички уличен активизам во своевиден медиумски спектакл – користи снимање на насилството и пропаганда преку видео-снимки на интернет и онлајн мрежи на дејствата за казнување и саморазправа со лица обвинети дека се педофили.
Токму затоа истражувањата за неонацизмот на рускиот радикал Тесак го определуваат како нов вид особено успешен медиумски пропагандист и манипулатор во руската неонацистичка средина.
Тој се насочува кон нова публика, таргетирајќи пред сè млади и психички и емоционално недооформени луѓе – младите од новата онлајн генерација, обработувајќи ја нивната свест со сајбер-пропаганда на насилство и барајќи следбеници на социјалните мрежи.
Тесак ја користи темата за казнување на педофилите, која може да привлече многу луѓе далеку надвор од неонацистичката субкултура. На тој начин тој се стреми да го прошири движењето и создава своевидна „влезна врата“ за радикали и надвор од скинхед и традиционалните неонацистички групи, кои традиционално ги напаѓаат мигрантите, Ромите и другите етнички групи или се занимаваат со фудбалско хулиганство.
Токму оваа способност да се преземе и експлоатира една општествено чувствителна тема, и таа да се искористи за привлекување и ангажирање нова публика и регрутирање нови следбеници, ја разликува идеологијата и практиката на новиот руски неонацизам на Тесак од постарата генерација скинхед-организации.
Тој дури постепено почнува да се оддалечува и да се разликува од чистиот скинхед-неонацизам и да гради поширока концепција на руски радикален национализам, во која антиимигрантската, криминалната и „моралната“ тематика се мешаат токму во проектот за „лов на педофили“ и борбата против западното либерално „геј-општество“ и културното влијание.
Новите сајбер-неонацисти се адолесценти од нова генерација и веќе се прилично различно движење, кое е производ на новото network society – радикални групи онлајн, кои не се целосно идентични со групите на десничарски екстремисти и националисти од старата школа на „Крв и чест“.
Меѓу нив се можни преплетување и меѓусебно влијание, но постојат и принципиелни разлики. Независно од заедничките идеи и практики на омраза кон мигрантите и насилство врз лица жигосани и определени како гејови и педофили, постојат организациски и тактички разлики во манифестациите на екстремизам и уличен активизам.
Тие го применуваат новиот модел на Тесак за намамување жртви, снимање на насилството и понижувањата, групно извршени врз жртвата, и објавување видео-снимки на интернет и социјалните мрежи за документирање на злосторствата како оправдување и пропагирање на нивното групно, но криминално, „самосудење“.
Насилниците од Џендем Тепе го планирале, подготвиле и реализирале своето злосторство токму следејќи го овој алгоритам на дејствување и однесување и постапиле според рецептот за малтретирање на лицето кое го означиле како „педофил“.
Според истражителите, оваа група имала и список со уште пет жртви кои биле означени за слична саморазправа. Апсењата на учесниците во убиството на Џендем Тепе ги спречиле нивните следни планирани дејства и нови злосторства со особена општествена опасност.
Новата неонацистичка пропаганда и новите онлајн злосторства од омраза
Старите неонацисти кај нас се поврзани со печатени пропагандни материјали – книги и други традиционални форми на нацистичката пропаганда од XX век, додека новите неонацисти се онлајн групи базирани на сајбер-пропаганда.
Неонацистичката пропаганда има долга историја и таа не се манифестира само преку новите нелегални или тајни изданија на класичниот текст на книгата на Адолф Хитлер „Мојата борба“, која домашните скинхед-групи од меѓународната мрежа „Крв и чест“ сакаат да ја читаат и проучуваат.
Во неонацистичката литература на бугарски јазик од последните децении има и некои домашни бугарски примери. Така, на пример, во видокругот на МВР во 2008 година се најде книгата „Основите на националсоцијализмот“ (190 страници), со автор д-р Емил Антонов.
Таа била издадена во 2004 година од Издавачката куќа „Лаков-прес“ и по пријавата до обвинителството за нејзината нацистичка и неонацистичка содржина, која пропагира расна омраза и поттикнува насилство, било поведено предистражно производство според член 162А, став 1 од Кривичниот законик и предмет бр. 187/2008 година од Дирекцијата „За спротивставување на организираниот и тешкиот криминал“ при МВР.
Во текот на предистражната постапка била назначена петчлена судска експертиза за утврдување на содржината и основите за инкриминирање на книгата како дело што пропагира расна омраза и поттикнува млади луѓе кон манифестации на агресија и насилство.
Експертизата била извршена врз содржината на книгата и пасусите посочени од обвинителството, кои се однесуваат на наведените кривични дела – од специјалисти по историја, филозофија, психологија, политички науки и теологија.
Книгата „Основи на националсоцијализмот“ и материјалите од предметот, кои ги содржеле решенијата на обвинителството и сведочењата на авторот и издавачот, биле разгледани и детално проучени од вештаците и експерти од Софискиот универзитет и други научни институти.
Според својата содржина, карактер и жанровски особености, книгата била типичен пример за пропагандна антисемитска литература од неонацистички тип (стр. 125–132).
Основната цел и задача што авторот на книгата ја поставува и тврди дека ја постигнува е да ја „открива“ и „разоткрива“ скриената историја на „тајни“ и премолчувани факти од „илјадагодишен заговор“ на Евреите, насочен против слободата на „ариските“ народи (стр. 95, 124 и други).
Самата идејна поставеност и гледна точка на авторот биле тесно поврзани со расистичката „ариска“ идеологија и затоа книгата во целост ги носи обележјата на оваа неонацистичка идеологија на расизмот.
Во основата на идеологијата на неонацизмот и на гледиштето претставено од авторот, како што е познато, се поставува поделбата и спротивставувањето на „ариската“ и „еврејската“ раса, кои се наоѓаат во непомирливо непријателство (стр. 10, 124).
Авторот на оваа книга, како и многу други идеолози на националсоцијализмот и неонацизмот, си поставува амбициозна цел и недостижна задача да ја систематизира и претстави во ажурирана и современа форма оваа позната од историјата на националсоцијализмот конспиративна теорија, која е поврзана со расистичката и антисемитската идеологија, интерпретирајќи преку нејзината псевдорелигиозна парадигма и анализирајќи низ нејзината идеолошка и пропагандна призма бројни прашања од областа на историјата на религијата, политиката и современите економски и меѓународни односи.
Неонацистичката литература, која е инкриминирана или се распространува нелегално, обично ја содржи конспиративната теорија за „еврејскиот заговор против човештвото“, врз која се градат внушувањата на омраза кон еврејскиот народ и класичната антисемитска пропаганда.
Книгата „Основите на националсоцијализмот“ од овој бугарски автор била токму такво компилаторско дело, кое во својот текст ги интегрира познатите антисемитски идејни и пропагандни поставки, претставени во авторски прочит и интерпретација наспроти бројни актуелни теми.
Според сведочењата на авторот, приложени кон предметот, во основните точки на својата антисемитска и антиеврејска идеологија тој се придржува до мислењата на други автори, но бидејќи не ги цитира изречно и не ги наведува соодветно во фусноти, изнесените тези треба да се прифатат како негов личен став и уверување.
Авторот се обидел да изгради речиси целосен и заокружен идеолошки систем на своите расистички ставови, кој ги поддржува основните пропагандни антисемитски и неонацистички тези и се стреми да изгледа убедливо и научно.
Токму во тоа се состои и штетната заводливост и привлечност на овој тип книги за оние кои не се запознаени со историјата на јудаизмот и христијанството, со историјата на Европа и националните држави и со историјата на националсоцијализмот за време на Третиот рајх и Втората светска војна.
На тој начин, таквите книги стануваат извор за индоктринација и манипулација на интелектуално и емоционално понеоформените млади луѓе, на оние склони кон радикализација или на читатели кои без критика ги прифаќаат основните пропагандни внушувања.
Расистичкиот – идеолошки и пропаганден – пристап на авторот на книгата „Основите на националсоцијализмот“ кон интерпретацијата на историјата на еврејскиот народ и општата историја на европските народи е ненаучен и некритички.
Тоа создава заблуди и замена на историските факти и ја претвора книгата во чисто пропагандно дело, кое претендира на научност, но во својата аргументација се служи со тенденциозно и шпекулативно мешање на одделни факти со недокажливи тврдења или прибегнува кон фалсификување и митологизирање на историјата на јудаизмот.
Преку овој расистички идеолошки дискурс на аријството, комбиниран со елементи на дуалистичката религиозно-филозофска традиција, историјата и цивилизацијата на човештвото се претставуваат како непрестаен судир и непомирлива војна, апокалиптична и есхатолошка борба за превласт меѓу „ариската“ и „еврејската“ раса, што ги дели и спротивставува припадниците на овие групи и ги претставува како непомирливи непријатели.
Во таа смисла, книгата проповеда непријателска идеологија, поттикнува расна нетрпеливост и поттикнува расна омраза.
Некогаш, пред околу две децении, неонацистите пишуваа книги и нивната пропаганда ја читаа нивните следбеници, а денес таа се гледа и слуша преку онлајн видеа, четови и платформи на интернет.
Ако неонацистите од постарата генерација, за да ги усвојат постулатите на својата идеологија, мораа да вложат одреден интелектуален напор и да читаат такви пропагандни книги и антисемитска литература за „светскиот заговор“, денес, преку интернет-пропагандата и олеснувањето што го овозможуваат социјалните мрежи, новите генерации млади луѓе кои се радикализираат дури и не го вложуваат тој интелектуален напор на читање.
Тие гледаат основни видео-снимки на различни платформи, слушаат туѓи пропагандни говори и апокалиптични проповеди, гледаат видеа со насилство и комуницираат во затворени четови и тајни групи на различни платформи.
Во ерата на сајбер-пропагандата и социјалните мрежи, новите неонацисти немаат потреба ниту од физички места и простори за своите собири, како претходните радикални и екстремистички неонацистички групи.
Тие ги организираат и планираат своите акции хибридно или онлајн, а физички се среќаваат во договореното време и на избраното место, каде што ја намамиле жртвата, за да го извршат својот групен ритуал на насилство и да ја снимат агонијата и понижувањата на измачениот или умирачкиот човек под нивните удари.
Тие се собираат како глутница и во групното колективно насилство ги изразуваат своите животински инстинкти, садистички импулси или психопатски манифестации, ослободени од интернализираната идеологија на омразата и недостигот на елементарна емпатија и чувствителност кон страдањето на друго човечко суштество.
Жртвата е дехуманизирана од пропагандата и идеологијата, од омразата и жедта за насилство и одмазда, а свеста за законитоста и редот, за предавање на случајот на истражните органи или на институциите за спроведување на законот, е потисната и замаглена од искривената идеја за саморазправа и „самосуд“ – една од основните криминални идеи на рускиот неонацист Тесак.
Довербата во државата отсуствува, авторитетот на органите за спроведување на законот и институциите на правдата е поткопан и избришан од свеста на овие млади луѓе кои не се доволно зрели и емоционално стабилни, но тие ја презеле врз себе одговорноста да извршуваат одмазда и казна врз лицата што ги означиле како „педофили“.
Движењето „Окупирај го педофилот“ се претвора во слоган и идеологија за окупирање на правосудството и спроведувањето на правдата, за окупирање на законот, правото, правдата и државноста.
Оваа идеологија, како и секој неонацизам, е деструктивна за свеста на младите луѓе и може да стане извор на криминално однесување кај адолесцентите, момчиња и девојчиња без родителска контрола и воспитен надзор во процесот на формирање на нивната личност.
На денот на погребот на жртвата, во храмот во градот Кричим, ги слушнавме утешните пастирски зборови на пловдивскиот митрополит Николај за жртвата и го прочитавме црковниот повик по повод денот на заупокоената молитва од Светиот Синод на Бугарската православна црква.
Архиереите ги повикаа христијаните и бугарските граѓани: „Да се спротивставиме на растечкиот бран на насилство, рамнодушност и духовна беда, кои ги разјадуваат моралните темели на нашиот народ, и да се вратиме кон христијанските вредности на милосрдието, братската љубов и заемното почитување!“
Убиството на Џендем Тепе е време да го потресе општеството и совеста на граѓаните, да ги насочи умовите и срцата кон молитва, размислување и покајание, со грижа за моралната отпорност кон злото и личниот развој на младите луѓе во доброто и за духовната состојба на Татковината.
Заклучоци
- Неонацизмот може да доаѓа од различни извори и правци во светот – од исток или од запад, но во секој случај станува збор за нехумана и непријателска кон општеството и правниот поредок идеологија, која поттикнува насилство и проповеда расна и национална омраза.
Токму овој неонацизам, кој го предизвикал групното насилство врз жртвата на Џендем Тепе и довел до убиство и злосторство од омраза, доаѓа од исток – од рускиот неонацист Тесак, кој ги учи тинејџерите да бараат „педофили“, да ги намамуваат и фаќаат, да се саморазправуваат со нив и да го снимаат насилството и понижувањата врз таквите „фатени“ и обвинети „педофили“, објавувајќи ги видеата со насилство на интернет.
Целта е пропагирање и ширење на ваквото агресивно однесување и „херојство“ меѓу нивните врсници.
Традиционалните западни неонацисти покажуваат агресија и одделни акти на насилство врз мигранти и лица со друга боја на кожа поради расизам и ксенофобија, но не ги снимаат своите злосторства и не ги рекламираат на интернет, туку се кријат од полицијата.
Генерациите и пропагандата на двата вида нацизам се криминални и општествено опасни, но се разликуваат според начинот на кој дејствуваат – едните се ветерани со избричени глави од аналогната ера, а другите се агресивни онлајн групи – тинејџери од ерата на деструктивна и криминална сајбер-пропаганда.
- Злоупотребата на слободата на говорот и плурализмот на мислења, која се користи за неонацистичка или расистичка пропаганда и ширење омраза, ја нарушува општествената атмосфера на толеранција и безбедност во демократската држава, јавниот простор и поттикнува поделби во јавната средина.
Пропагандата на омраза ја разурнува културата на комуникација и соживот и ги нарушува уставните и меѓународно-правните норми за отфрлање на расизмот и гарантирање мирен, рамноправен и толерантен соживот во општеството меѓу лицата и бугарските граѓани, независно од нивната верска или расна припадност и различниот културен идентитет.
Новите форми на онлајн пропаганда и сајбер-неонацизам се особено разорни и опасни за адолесцентите во процесот на нивниот личен развој и барањето идентитет и затоа семејството, училиштето, медиумите и општеството имаат должност да ги поддржат младите луѓе во овој процес на созревање како целосни личности и одговорни граѓани.
- Убиството на Џендем Тепе е тревожен сигнал за целото општество и симптом на морална и духовна криза во општеството.
Ова злосторство очигледно е дело на организирана криминална група млади луѓе со изразен неонацистички идентитет, а некои од нив дури и сатанисти.
Сатанистичките култови меѓу младите се поврзани со окултни идеологии и практики, групно насилство врз послабите и култ кон темната сила, преку кој се бара индивидуален и групен идентитет, неконтролирана слобода за ослободување и изразување на темните животински инстинкти, суровост и агресија.
Тоа не е само идеологијата на натчовекот на Ниче, туку имитација на масовни убијци со изразен сатанистички идентитет, чиј пример е издигнат во култ.
Во интервјуто на мајката на еден од учесниците во убиството, таа зборува за ноќни собири на секти, сатанисти и неонацисти, со употреба на дрога, алкохол и насилство!
Очигледно местото – Џендем Тепе – е претворено во култно собиралиште за групи од различни генерации неонацисти, а било избрано и од оваа група со маргинален младински субкултурен идентитет или пријателска група, која во овој случај функционирала како радикална контракултура, генерирајќи систематски криминални, антисоцијални и противопштествени манифестации меѓу малолетниците.
Кулминацијата на ова индоктринирање со идеологија на насилство, говор на омраза, неонацизам и брутализација доведува до тешко огрубување на моралот и групно убиство на намерно намамена жртва на особено суров начин.
Со понижувања, нечовечко постапување и исмевање, со снимање и објавување на насилството, понижувањата и агонијата.
Степенот на општествена опасност и на делото и на пропагираната неонацистичка идеологија онлајн е висок и без преседан во услови на сајбер-пропаганда, хибридна војна и непрестајна пропаганда на насилството, кои треба да ги разбудат одбранбените сили на општеството за активен отпор кон злото и поддршка на најранливите групи наши сограѓани.
/hristanstvo.bg
