По повод навршувањето на четири години од почетокот на војната во Украина, започната со руската инвазија на 24 февруари 2022 година, митрополитот на Австрија и егзарх на Унгарија г. Арсениј објави обемно богословско обраќање во кое ја истакна духовната димензија на трагедијата што ја преживува украинскиот народ.
„Четири години изминаа откако земјата на Украина стана место на распетие“, истакнува митрополитот, додавајќи дека историјата „не се пишува со мастило, туку со крв“. Според него, војната не е само конфликт на интереси, туку настан што го открива духовниот состојба на човештвото.
Тој нагласува дека инвазијата „не само што ги преврте границите, туку ја преврте и сигурноста“, создавајќи, како што вели, „еклисиолошки парадокс“ – ситуација во која луѓе што учествуваат во истата Евхаристија се најдоа едни против други на бојното поле. Оваа состојба тој ја опишува како „онтолошка пукнатина“ во самото сфаќање на црковното единство.
Осврнувајќи се на жртвите, митрополитот истакнува дека секоја загуба „не е само прекин на живот, туку прекин на врска“, бидејќи човекот, според светоотечкото учење, е битие на однос и заедница. Посебно внимание посветува на страдањето на семејствата и на тивкото сведоштво на жените – мајки, сопруги и сестри – кои „го држат општеството исправено, без да носат оружје“.
Во својата изјава тој предупредува на опасноста од богословско оправдување на насилството. „Православието не познава свети војни; познава свето покајание“, нагласува митрополитот, додавајќи дека Христос не победил преку освојување, туку преку самопредавање. Секое поврзување на Евангелието со наметнување сила, според него, го менува етосот на Црквата и ја поткопува нејзината мисија.
Како најголема опасност ја посочува „закоравувањето на срцето“ и навикнувањето на болката, предупредувајќи дека војната не е судбина, туку „неуспех на слободата“.
Во завршницата митрополитот повикува на молитва за жртвите, за семејствата и за оние што носат политички и духовни одлуки, со надеж дека годишнината ќе стане „почетна точка за покајание“ и пат кон помирување и мир. „Историјата не се спасува со повеќе сила, туку со повеќе вистина“, нагласува тој, повикувајќи Црквата да остане сведок на мирот и да одбие да ја благословува омразата.
