Феноменалната изјава на Руската служба за надворешно разузнавање (СВР) во врска со Вселенскиот патријарх пред сè ја открива тајната од 24 февруари 2022 година: срамното ниво на воено-политичка анализа; бидејќи, очигледно, таму каде што е „Антихристот во мантија“, има и пат што ќе биде послан со цвеќиња до „Киев за три дена“.
Но, има уште нешто интересно: во Москва, во близина на канцеларијата на СВР е изграден храм посветен на светиот праведен воин Фјодор Ушаков. На церемонијата на поставување на темелите присуствуваа генералниот директор на ФСБ (Федерална служба за безбедност) и офицери на ФСБ.
На натписот на камен-темелникот пишува: „Во присуство на: Неговата Светост Кирил, Патријарх Московски и на цела Русија, Александар Василевич Бортников, директор на ФСБ, и Сергеј Семјонович Собјанин, градоначалник на Москва, овој камен-темелник беше поставен на градилиштето на црквата „Свети Праведен Воин Фјодор Ушаков“ во Москва во спомен на вработените во агенциите за државна безбедност кои загинаа при вршење на должноста. Осветен од Неговата Светост Кирил, Патријарх Московски и на цела Русија, на 15 април 2015 година“.
Од октомври минатата година, протоерејот Виктор Сандар е настојател на оваа црква. Слушнав две негови проповеди за Цариград. Првата е одржана на 9 септември 2018 година. Тој тврди дека е добро упатен во историјата…
Но, сепак, вели: „Добивме автокефалност во 1448 година – четири патријарси ни ја доделија, а рускиот стана петти“.
Воопшто не беше така!
Во 1448 година, Москва дури и не прогласи автокефалност; во 15. век воопшто и не донела некаква декларација за независност. Московските кнезови едноставно почнаа да ги назначуваат своите „министрати“ (клирици) без церемонија. И бидејќи „ние“ тогаш не прогласивме автокефалност, ниту пак побаравме автокефалност, сигурно не ја „примивме“.
Единственото нешто што МОСКВА го доби (во 1467 година) беше АНАТЕМА од Вселенскиот патријарх свети Дионисиј ЗА ПРЕДИЗВИКУВАЊЕ РАСКОЛ.
Сандар, исто така, го вели и ова: „Грците се најлоши меѓу народите – еврејските или другите“. О, мојата омилена задача: „Пронајдете го нацистот!“
Втората проповед на Сандар на истата тема се одржа на 28 октомври 2018 година…
„Нашата Руска православна црква доби автокефалност во 1448 година. Одобрувањето за автокефалност го потпишаа четири патријарси. Потоа великиот војвода Василиј ги повика овие четири патријарси“, рече Сандар.
Всушност, Соборот на четирите патријарси, кој ѝ додели автокефалност и патријаршија на Москва, се одржа дури во 1593 година.
„Од практична гледна точка“, продолжува Сандар, „од глобална политичка гледна точка, нашата Руска православна црква е јасно на прво место по бројот на верници и парохијани. Нè има 300 милиони. Но, менувањето на диптихот е многу тешко, иако требаше да се направи порано. Сè уште мора да се направи“, рече Сандар.
Значи, тоа е тоа – овој вид „глобална политика“ што треба да го реши чисто внатрешното црковно прашање на „диптихот“… И ако „требаше да се направи порано“, тогаш кога точно? Дали сценариото од 1940 година не беше соодветно? Во тоа време, Руската православна црква имала само четири епископи и околу сто цркви, додека православните кралства Грција, Бугарија, Југославија и Романија имале многу повеќе? Кое место би го заземала Руската православна црква во диптихот според статистиката од таа година?
Еве го повторно Сандар: „Николај II, последниот руски цар, ја разбирал важноста на Цариград, а за време наПрвата светска војна, бевме на сто километри од Цариград и можевме да го освоиме, и тогаш ситуацијата ќе беше сосема поинаква. Но, мислам дека нашите потомци ќе мора да го сторат тоа и да го вратат Цариград под руска контрола. Амин“.
Да, амин. Седни, Сандар, единица!
„Враќањето на Цариград под руска контрола“ – е едноставно невозможно, бидејќи во својата историја, повеќе од два милениума постоење, Византија-Цариград-Истанбул никогаш не биле под руска контрола.
Руската армија се нашла во близина на Цариград, точно 35 години пред Првата светска војна — на крајот од Руско-турската војна (1877-1878). Николај II тогаш имал само 10 години.
Геополитичката цел е јасна. Преку Украина, Молдавија, Романија, Бугарија и Турција — да се стави крст на Света Софија… Но, овој пат, без глупостите за тоа како наводно брзаме да ги „ослободиме нашите браќа“.
ѓакон Андреј Кураев
Преземено од: Antena M
