„Зашто секој што се возвишува ќе биде понижен, а кој се понизува ќе биде возвишен.“ (Лука 14:11)
На кого би можеле поупатно да се применат овие зборови од Евангелието според Лука отколку на некогаш моќниот јерарх на Руска Православна Црква, митрополит Иларион Алфеев?
Митрополитот Иларион, поранешен митрополит Волоколамски, поранешен претседател на Одделот за надворешни црковни врски на Московската патријаршија и човек кого многумина го сметаа за најверојатен наследник на патријарх Кирил, беше уапсен во Карлови Вари под обвинение за поседување наркотични супстанции. Токму таму Московската патријаршија го „испрати“ на служба по неговото пензионирање на крајот од 2024 година.
Неговите адвокати поднесоа бројни приговори во врска со начинот на кој властите го извршиле претресот на возилото на митрополитот, во кое наводно биле пронајдени наркотичните супстанции.
Ние нема да ја преземаме улогата на полицајци или истражители. Но, невозможно е човек да не се замисли колку далеку падна некогаш толку моќниот митрополит.
Нишката што го поврзуваше со самиот врв на Руската Црква почна да се расплетува кратко по руската инвазија врз Украина во февруари 2022 година.
Како што тивко се зборуваше уште во првите месеци од војната, растело незадоволството од „млаката“ поддршка што митрополитот Иларион ја давал на руската воена кампања.
Во мај истата година, за време на Меѓуправославната предсоборска консултација на Светски совет на цркви, одржана во Паралимни, соопштението усвоено од Советот „едногласно“ ја осудило војната во Украина. Во вакви случаи, „едногласно“ значи дека никој од присутните не изразил приговор. Руската Православна Црква учествувала на собирот со голема делегација предводена токму од митрополитот Иларион.
За време на престојот на Кипар, митрополитот се сретнал и со покојниот архиепископ Хризостом II, кого Руската Црква жестоко го критикуваше поради неговото признавање на Православна Црква на Украина.
Две недели подоцна, патријархот Кирил го „разреши“ митрополитот Иларион од Волоколамск од неговите должности и го отстрани од функцијата постојан член на Светиот синод на Руската Православна Црква, доделувајќи му ја управата над Будимпештанската епархија.
Но ни таму не му било судено долго да остане. Во декември 2024 година Московската патријаршија одлучила да го пензионира 58-годишниот јерарх. Непосреден повод биле низа извештаи во кои се тврдело дека митрополитот одржувал близок однос со еден ипоѓакон, како и откритија поврзани со стекнување имот во Франција и Унгарија.
За оние што се запознаени со внатрешното функционирање на Руската Православна Црква, патот на митрополитот Иларион не претставува изненадување. Динамичен јерарх, постојано присутен во јавноста и познат по своите силни ставови, исчезна од првите редови на црковниот живот за само неколку години.
Кој би можел да замисли дека некогаш семоќниот Иларион ќе доживее ваков крај?
Некои јерарси забележале дека токму затоа постои соборноста – и еклисиологијата што стои зад неа. Како што се изразил еден од нив:
„Промените не можат едноставно да се прават со префрлање на еден прстен од една рака во друга.“
/orthodoxtimes.com
