Митрополитот на Сингапур во остра јавна интервенција ја оцени неодамнешниот вербален напад на руската Служба за надворешно разузнавање врз Вселенскиот патријарх Вартоломеј како длабоко вознемирувачки симптом на духовна и политичка деградација, а не како обична политичка критика.
Според митрополитот, живееме во време кога сè се објаснува, но ништо вистински не се разбира: односите се сведени на формалности, личностите на улоги, а политиката на лошо напишана драма. Во таков контекст, нападот врз Вселенскиот патријарх не е уште една вест, туку показател дека кризата е навлезена длабоко, до точка каде што веќе не помагаат ни привидите.
Тој нагласи дека нарекувањето на патријархот „Антихрист“ не претставува политичка критика, туку духовна навреда. Тоа, според него, е момент кога вулгарноста се маскира како геополитичка анализа, а зависта се претставува како теологија. Кога ваквите обвинувања се надополнуваат со приказни за тајни служби, странски агенти и заговори, станува јасно дека не станува збор за црковен дискурс, туку за карикатура што повеќе наликува на шпионски роман отколку на сериозна црковна позиција.
Митрополитот потенцира дека Вселенската патријаршија не е државен апарат, ниту геополитички играч. Таа е духовна мајка, жива врска и постојано потсетување дека верата некогаш не била средство за доминација, туку начин на постоење. Токму тука, според него, лежи трагедијата: оние што денес ја напаѓаат Патријаршијата, ѝ го должат сопственото духовно раѓање. Од Константинопол, потсети митрополитот, Русите ја примиле верата, писменоста и црковната култура. „Од таму научиле да се молат и да градат храмови, а не колиби“, истакна тој, додавајќи дека денешниот однос наликува на однесувањето на дете кое, откако ќе порасне, ја отфрла мајката за да докаже дека станало „независно“.
Според митрополитот, проблемот на руското црковно раководство не е недостаток на вера, туку опседнатост со моќта. Црквата се потчинила на државата, го „облекла“ Евангелието во униформа и го крстила национализмот како православие. Таканаречениот „руски свет“, нагласи тој, не е теологија, туку идеологија.
Посебна загриженост митрополитот изрази за молкот во други православни средини. Во Грција, каде што православието е длабоко вградено во културното ткиво, политичките партии, според него, се однесуваат како да не слушаат. Левицата останува рамнодушна, но прашање упати и до конзервативните сили кои се декларираат како чувари на традицијата и верата. „Кога Москва го напаѓа Првиот по чест во Православието, молчењето не е неутралност, туку позиција – и тоа лоша“, предупреди митрополитот.
Тој потсети дека Вселенската патријаршија, како и секогаш, одговорила со достоинство и смиреност, без врева и без истерија. Но, според него, тоа не е доволно, бидејќи во овој случај не се суди само една личност или институција, туку се проверува дали православните народи сè уште се сеќаваат кои се и од каде доаѓаат.
На крајот, митрополитот на Сингапур нагласи дека одбраната на Вселенската патријаршија не е прашање на национализам, туку на самосвест. Фанар не се вознемирува, зашто не се покорува на логиката на моќта и постојано потсетува дека Црквата е заедница на личности, а не механизам на власт. „Без сеќавањето нема благодарност“, заклучи тој, „а кога благодарноста исчезнува, неблагодарноста лесно се претвора во идеологија“.
