Пет најкомунистички држави во светот продолжуваат со интензивни репресии врз христијаните, покажал нов извештај на непрофитната организација Open Doors, која редовно го следи статусот на верската слобода глобално. Според податоците, најстроги ограничувања и прогон на христијани се бележат во Северна Кореја, Еритреја, Кина, Виетнам и Лаос — држави што сè уште ја држат идеологијата и наследството на комунистичките режими.
На прво место на листата останува Северна Кореја, каде христијанството се третира како закана за државниот систем. Во оваа затворена земја, секое откриено практикување на верата надвор од строго контролирани државни организации може да резултира со жестоки казни, вклучително и казна во логори за принудна работа или политички затвореници. Според извештајот на американскиот Стејт департмент, во Пјонгјанг постојат мал број официјално регистрирани верски институции, но тие работат под строга државна контрола и првенствено служат како експонати за странските посетители, што е пропагандно насочено единствено како слика за режимот во странство. Од севернокорејските граѓани се очекува да пријават секој што ќе биде затекнат дека се занимава со верски практики надвор од овие државни установи или дека поседува христијански материјали
Во Куба, религиозните групи се, исто така, законски обврзани да се регистрираат кај владата, иако нови регистрации ретко се одобруваат, се вели во анализата. Поединци кои добиваат странско финансирање за активности поврзани со црквата може да бидат осудени на до 10 години затвор според кубанскиот закон. Во извештајот од 2025 година на Комисијата на САД за меѓународна верска слобода се вели дека кубанските власти редовно ги одбивале или игнорирале барањата за регистрација, а потоа го наведувале недостатокот на регистрација како оправдување за таргетирање на црквите. Црквите кои не можеле да се регистрираат биле предмет на притисок, затворање или гонење.
Кина, иако со „мек“ образец на репресија споредено со минатите години, сепак продолжува да го ограничува христијанството преку строгите закони за „верска регулација“ — вклучително забрани за верски објекти, притисок врз независните заедници и обврска да се прилагодат на пропагандните насоки што ги диктира владата Имено, властите во Кина бараат од црквите да се регистрираат кај државата и да работат според систем наречен Кинезација, кој налага проповедите и практиките да вклучуваат кинески културни елементи и идеологија на Комунистичката партија.. Кинеските власти, исто така, ги следат и цензурираат верските активности на интернет, а образовните институции што вклучуваат христијански елементи се под посебен надзор. Регулативата од 2022 година, позната како Мерки за финансиско управување со местата за верски активности, им дава овластување на кинеските одделенија за верски прашања да вршат инспекции и ревизии на црковните средства. Член 43 од регулативата наведува дека надлежните владини одделенија можат да вршат инспекции на местата за верски активности. Црковните водачи, исто така, мора да се заколнат на лојалност кон Комунистичката партија и да ги потврдат социјалистичките вредности за да добијат или задржат одобрение од државата.
Во Виетнам, примарниот притисок доаѓа преку договори и ограничувања што ја отежнуваат регистрацијата на верски групи. Многу христијани не можат да регистрираат своите заедници официјално и со децении се соочуваат со рушење на црковни објекти, заплашување и притисок да работат под „државни канали“. Закон од 2024 година, познат како Уредба 95, ѝ дава на владата овластување да бара финансиски евиденции од религиозните институции и да ги суспендира нивните активности без да наведува конкретни прекршоци.
Религиозните организации во Лаос мора да се регистрираат кај владата и да бараат претходно одобрение за речиси сите активности. Во извештајот на американскиот Стејт департмент се вели дека црквите мора да добијат дозвола за служби, собири, патувањa, изградба на места за богослужба и дистрибуција на религиозни материјали. Владата на Лаос, исто така, има овластување да запре секоја религиозна активност што ја смета за закана за јавниот ред или националната стабилност. Сите религиозни текстови или материјали мора да бидат доставени за одобрување пред да бидат увезени, а нивната домашна дистрибуција е строго контролирана.
Она што може да се заклучи од анализата е дека законските рамки во овие комунистички режими им овозможува на државните агенции да изрекуваат казни, затвор или наредби за затворање на христијанските цркви врз основа на нејасни или политички дефинирани прекршоци. Од црковните водачи честопати се бара јавно да ја потврдат лојалноста кон владата и може да ги изгубат правата за работа доколку одбијат. Употребата на финансиски надзор како механизам за контрола е заеднички за сите режими. Во многу случаи, владите задржуваат еднострано овластување да ревидираат, пренасочуваат или запленуваат црковни средства, со што ги лишуваат црквите од финансиска автономија. Странските донации се особено ограничени, а често земјите ги третираат како закани за националната безбедност.
Иако секоја нација има свои правни и бирократски структури, заедничките карактеристики вклучуваат задолжителна лојалност кон владејачката партија, претходно одобрение за религиозни активности и надзор на црковните материјали и финансии. Црквите што работат надвор од регистрираниот систем се третираат како нелегални и може да бидат нападнати или затворени.
Официјалното оправдување за овие ограничувања честопати зависи од тврдењата за заштита на националното единство, мирот или уставниот поредок. Сепак, кумулативниот ефект е стеснување на дозволеното христијанско изразување и зголемување на државната власт над религиозната практика, се наведува во анализата.
Истражувањето на Open Doors укажува дека иако свртувањето кон демократски или либерални вредности би требало да донесе поголема верска слобода, во практиката многу „комунистички“ држави и натаму го третираат христијанството како потенцијална опасност за политичкиот поредок. Извештајот посочува дека заканите за христијаните најчесто не се само теоретски, туку суштински влијаат на секојдневниот живот — од ограничен пристап до образование и јавни места, до страв од репресивни мерки за изразувањето на верата.
Во извештајот се наведува дека промените во статусот на верската слобода можат да дојдат само преку системски реформи и промена на односот на државите кон основните човекови права — нешто што моментно останува далечна перспектива за граѓаните во наведените режими.
