Почетна Коментар Вознесение или превознесување?
Вознесение или превознесување?

Вознесение или превознесување?

129
0

Што во пракса би значело – почеток на нашето лично вознесение? Познато е дека првичната цел на нашиот православен духовен живот е да поминеме од противприроден начин на живот во природен, а токму тоа (и ништо друго) е почетокот и на нашето лично вознесување во Христос. Со други зборови, штом го ставиме нашиот ум, преку послушание, во процес на исцеление од страста на гордоста – со цел да достигнеме негово просветлување и сеопшто лично обожение, истовремено почнува и нашето вознесение.

Без овој премин (вознес) – од противприроден во природен начин на живот, не е возможно ниту нашето свесно учество во Малиот вход (во Светата Литургија) на Црквата – како вознесение пред престолот Божји, ниту личното вознесение кон обожение, ниту вистинско славење и сведоштво на Христовото Вознесение.

Главна карактеристика на почетокот на нашето вознесение, во смисла на спомнатото преминување од противприроден во природен начин на живот, е восогласувањето на начинот на нашиот живот со степенот од духовниот развој на кој се наоѓаме. Тоа, исто така, значеше и восогласување на начинот на нашиот живот со местото и улогата што ги имаме во Црквата.

Проблемот е што, најчесто современите, т.н. православни христијани не го следат патот предаден од Светите Отци и, денес, кај многумина од нив, наместо знаците на вознесението, ние ги гледаме знаците на превознесувањето, на прелеста. Посебно тоа го гледаме кај оние што имаат некакви позиции во Црквата. Карактеристично за сите нив е душевното самораководство – тие го немаат дарот на умно-срдечната молитва, а истовремено немаат ни свој духовен отец.

Штом видиме дека некој со влегувањето во Црквата го носи со себе и стариот човек, односно не го отфрла и стариот човек – преку восогласувањето на начинот на својот живот со степенот од духовниот развој на кој се наоѓа, со сигурност можеме да тврдиме дека кај него, наместо лично-соборно вознесение се случува процес на индивидуално превознесување.

Восогласувањето на начинот на нашиот живот со степенот од духовниот развој на кој се наоѓаме, на почетокот на нашиот духовен развој, се состои токму во ставањето на умот во процес на исцеление преку послушанието кон духовниот отец – сѐ до добивањето на дарот на умно-срдечната молитва, но не и потоа. Но, и при овој подвиг треба да бидеме внимателни.

Постојат две главни искривувања (прелест) при подвигот на послушанието кон духовниот отец. Едното искривување е едно полумагиско послушание во она што нам ни одговара, а другото искривување е душевно и идолопоклоничко поврзување со духовниот отец –- во комбинација со неговото незнаење духовното чедо да го раководи правилно. Јасно е дека духовниот отец не треба да го насочува духовното чедо кон себе, туку кон љубов и послушание на Епископот на локалната Црква и кон Богочовекот Христос.

Првиот случај е најчест и се препознава во општата млакост и по падни-стани живеењето на современите христијани, а другиот начин се препознава во секташкото однесување. Членовите кои душевно се приврзуваат кон духовниот отец, а не само кон неговото слово – како што е правилно, го превидуваат епископот како центар на единството на Црквата, го величаат својот „духовник“ како безгрешен, ги омаловажуваат другите духовни отци и нивните духовни чеда, и накратко: ги пројавуваат сите карактеристики на псевдоелитизам, затвореност и исклучивост за другите – коишто не се согласуваат со нивниот начин на однос со „духовникот“ и неговата „вера“, или со неговото политичко поистоветување (модерно е да се спомне) – што е трагично.

Време е да одлучиме: ќе се вознесуваме, преку правилно послушание, во Богочовекот Христос, или ќе се превознесуваме, од прелест во прелест, заедно со демонот? Патот на смирението е Вознесение. Патот на гордоста е превознесување: „Ќе се искачам на небото, ќе го издигнам престолот свој погоре од Божјите ѕвезди и ќе седнам на гората во соборот на боговите, на крајот од северот; ќе се искачам до висините на облаците, ќе бидам сличен на Севишниот“ (види: Исаија 14, 12–15).

Пишува: Митрополит струмички Наум

 

НАПИШИ КОМЕНТАР

Your email address will not be published. Required fields are marked *